به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، هزینه حمل قطعات و مواد اولیه صنعت خودرو نسبت به پیش از جنگ حدود ۱۱ برابر شده است. مقیسه، از فعالان این صنعت، می‌گوید حمل هر کانتینر پیش‌تر ۲ هزار تا ۲ هزار و ۳۰۰ دلار هزینه داشت. این رقم اکنون به حدود ۲۲ هزار دلار رسیده است.
اهمیت این عدد در جایی است که خریدار خودرو آن را نمی‌بیند. هزینه حمل بخشی از «بهای تمام‌شده» است؛ یعنی مجموع هزینه‌ای که تولیدکننده پیش از عرضه هر خودرو می‌پردازد. وقتی این بخش گران‌تر می‌شود، فشار آن دیر یا زود به قیمت کارخانه، بازار آزاد یا زمان تحویل خودرو می‌رسد.
۲۰ هزار دلار اضافه برای هر کانتینر
برای ملموس شدن این تغییر، کافی است تفاوت دو رقم را ببینیم. خودروساز یا قطعه‌ساز اکنون برای هر کانتینر نزدیک به ۲۰ هزار دلار بیشتر از گذشته می‌پردازد. یک خط تولید در ماه به ده‌ها کانتینر قطعه نیاز دارد. بنابراین این مبلغ به‌سرعت به رقمی چشمگیر در صورت‌حساب هزینه‌ها تبدیل می‌شود.
به گفته مقیسه، افزایش هزینه حمل‌ونقل یکی از اصلی‌ترین پیامدهای تحریم‌ها برای این صنعت است. تحریم گزینه‌های حمل را محدود کرده است. در نتیجه، کشتیرانی‌ها و شرکت‌های حمل برای پذیرش ریسک بیشتر، کرایه بالاتری می‌خواهند. معنای ساده این وضعیت آن است که قطعه همان قطعه است، اما رساندنش به کارخانه چند برابر گران‌تر تمام می‌شود.
زمستان و مسیر آسیای مرکزی
بخشی از واردات قطعات از راه زمینی و ریلی آسیای مرکزی انجام می‌شود. مقیسه هشدار می‌دهد که زمستان حمل از این مسیر را دشوارتر می‌کند. سرما، برف و کندی تردد معمولاً زمان رسیدن محموله‌ها را طولانی‌تر می‌کند. چنین تأخیری می‌تواند به کمبود قطعه در خط تولید و تعداد بیشتر خودروهای ناقص منجر شود.
این مسئله برای کسانی که در صف تحویل خودرو هستند یا تصمیم به خرید دارند، اهمیت دارد. کندی تأمین قطعه در سال‌های گذشته بارها به افت عرضه و افزایش فاصله قیمت کارخانه و بازار انجامیده است. این‌که خودروسازان این هزینه را چقدر جذب کنند و چه سهمی به مصرف‌کننده برسد، به سیاست قیمت‌گذاری و موجودی انبار قطعات در ماه‌های پیش رو بستگی دارد.
