عصرایران- در این تصویر یکی از زیباترین مناطق ستاره زایی در کهکشان راه شیری دیده می شود؛ سحابی «روح» که با نام علمی IC 1848 شناخته می شود و در صورت فلکی ذات الکرسی قرار دارد.
این سحابی همچنان وجود دارد و یکی از مناطق فعال شکل گیری ستارگان در کهکشان ما محسوب می شود. سحابی روح از ابرهای عظیم گاز و غبار تشکیل شده است؛ موادی که در گذر زمان تحت تاثیر گرانش و فعالیت ستارگان جوان، ساختارهای پیچیده ای را ایجاد کرده اند.
درون این منطقه، ستارگان پرجرم و داغی وجود دارند که با تابش شدید و بادهای ستاره ای خود، گازهای اطراف را تحت تاثیر قرار می دهند. همین فرآیند باعث شکل گیری حباب ها و نواحی متراکم در میان سحابی می شود؛ مناطقی که می توانند محل تولد نسل های جدید ستارگان باشند.
سحابی روح حدود 6500 سال نوری از زمین فاصله دارد و پهنای آن نزدیک به 100 سال نوری تخمین زده می شود. این منطقه بخشی از یک مجموعه بزرگ تر از مناطق ستاره زایی در نزدیکی سحابی «قلب» است که هر دو در صورت فلکی ذات الکرسی قرار گرفته اند.
رنگ قرمز چشمگیر این سحابی به دلیل وجود گاز هیدروژن یونیده است. ستارگان داغ داخل سحابی با تابش فرابنفش خود، اتم های هیدروژن را تحریک می کنند و این گاز هنگام بازگشت به حالت پایدار، نور قرمز مشخصی منتشر می کند.
تصویری که از سحابی روح مشاهده می کنیم، در واقع نمای گذشته این جرم آسمانی است؛ زیرا نور آن برای رسیدن به زمین حدود 6500 سال در فضا سفر کرده است. با وجود این تاخیر زمانی، رصدهای امروزی نشان می دهند که این منطقه همچنان یکی از زادگاه های فعال ستارگان جدید در کهکشان راه شیری است.
حسن روحانی: میخواستند برای سخنرانی امام زمان در تهران جایگاه درست کنند 
فیلم های دیگر 
