به گزارش بازار، در یک جلسهای، معاون وزیر برق عراق پرسید: «به نظرتون ما در عراق چقدر برق تولید میکنیم؟» گفتم: «کل برق کشور ما هشتاد هزار مگاوات است، شما به اندازۀ شانزده هزار مگاوات نیروگاه دارید که دوازده هزار مگاوات فعال است.» سرش را تکان داد و گفت: «نه آقا؛ هشت هزار مگاوات فعاله. حالا اگه بخوایم این هشت هزار مگاوات رو بریزیم توی دریا و نیروگاه جدید بخریم، چقدر هزینه داره؟» یک حسابکتاب سرانگشتی کردم و گفتم: «هشت میلیارد دلار.»
سرش را با ناراحتی تکان داد و گفت: «ولی ما از سال ۲۰۰۳ که پای آمریکاییها به اینجا باز شده تا همین الان که ۲۰۱۷ هستیم، فقط ۴۶ میلیارد دلار به جنرال الکتریک آمریکا پول دادیم و باز هم این وضعیت صنعت برق عراق، هر کدوم از سیستمهامون رو چندین بار عوض کردن و باز هم کار نمیکنه. اومدن فقط برای غارت!»
در همان جلسه، درباره به نتیجه نرسیدن قراردادمان هم صحبت کردیم. مدتی قبل، تعویض کل سیستم دو تا از نیروگاههایشان را به ما سپرده بودند؛ تا پای امضای قرارداد هم رفته بودیم و به نتیجه نرسیده بود. پرسیدم: «چرا؟ شما که اینقدر از دست این آمریکاییها شکارین؟»گفتند که اختیارمان دست خودمان نیست. تمام پول صادرات نفت ما به دلار، توی بانکهای آمریکاست. بدون اجازه آمریکاییها، یک ده دلاری نمیتوانیم به حساب کسی بزنیم؛ چه برسد به اینکه پول شرکت شما را بدهیم.
پول نفت ما ملت، توی بانکهای آمریکا به صلاحیتها و اجازه آمریکاییها سند میخورد. معلوم است که اجازه کار به هیچ شرکت ایرانی را نمیدهند. آن دو تا نیروگاهی هم که قرار بود با شما قرارداد ببندیم، آمریکاییها سرخود با شرکت هیتاچی ژاپن قرارداد بستند و دادند به آنها. گفتند بخشی از پول نفت عراق را قرار است آمریکاییها بدهند به ژاپنیها. بعد سرش را پایین انداخت و گفت: «کشور ماست؛ ولی در اصل ما هیچکارهایم.»
برگرفته از کتاب «به توان هایتک؛ روایت یک اتفاق بزرگ در خودکفایی صنعت برق کشور» از انتشارات راهیار.
