سنگاپور

سَنگاپور با نام رسمی جمهوری سنگاپور (به انگلیسی: Republic of Singapore) یک کشور جزیره‌ای و یک دولت‌شهر در جنوب‌شرق آسیا است. قلمرو این کشور شامل یک جزیره اصلی، ۶۳ جزیره بزرگ و کوچک اقماری و یک جزیره کوچک دورافتاده است. این کشور در حدود یک درجه عرض جغرافیایی (۱۳۷ کیلومتر یا ۸۵ مایل) در شمال خط استوا، در نزدیکی نوک جنوبی شبه‌جزیره مالایا واقع شده‌است و از غرب با تنگه ملاکا، از جنوب با تنگه سنگاپور و همچنین جزایر ریائو در اندونزی، از شرق با دریای چین جنوبی و از شمال با تنگه جوهر و همچنین ایالت جوهر در مالزی هم‌مرز است. مساحت سنگاپور حدود ۷۲۸.۶ کیلومتر مربع است؛ کشوری بسیار کوچک که شامل جزیره اصلی و ۶۲ جزیره کوچکتر است. جمعیت سنگاپور در سال ۲۰۲۳ حدود ۵.۶۴ میلیون نفر برآورد شده و تراکم جمعیتی بالغ بر ۷٬۷۷۲ نفر در هر کیلومتر مربع را نشان می‌دهد که یکی از بالاترین تراکم‌ها در جهان است. سنگاپور، کشوری جزیره‌ای واقع در نوک جنوبی شبه‌جزیره مالایا در جنوب شرقی آسیا، از یک جزیره اصلی و ۶۳ جزیره کوچک‌تر تشکیل شده است. این کشور از زمان استقلال، با پروژه‌های گسترده احیای زمین، مساحت خود را تا ۲۲ درصد افزایش داده است. زیرساخت‌های سنگاپور در سطح جهانی پیشرو هستند. این کشور میزبان دو فرودگاه عمومی است: فرودگاه بین‌المللی چانگی که مکرراً به عنوان بهترین فرودگاه جهان شناخته می‌شود و فرودگاه سلتار. علاوه بر این، سنگاپور پس از شانگهای، دومین بندر بزرگ کانتینری جهان را در اختیار دارد. سیستم حمل‌ونقل عمومی این کشور، به‌ویژه MRT (حمل‌ونقل سریع انبوه)، بسیار کارآمد و گسترده است که نیازهای حمل‌ونقل ساکنان را به خوبی پوشش می‌دهد. با این حال، مالکیت خودرو در سنگاپور به دلیل هزینه‌های بالای صدور گواهی حق مالکیت (COE) دشوار و گران است. از نظر مسکن، حدود ۹۰ درصد از زمین در سنگاپور متعلق به دولت است و هیئت توسعه مسکن (HDB) آپارتمان‌هایی را برای اکثر شهروندان سنگاپوری فراهم می‌کند. مکان‌های دیدنی سنگاپور تنوع فراوانی دارند و شامل جاذبه‌هایی مانند فواره ثروت، جاده اورچارد (خیابان خرید معروف)، محله چینی‌ها، کامپونگ گلام، هند کوچک، یونیورسال استودیو، باغ وحش شبانه، و مجموعه‌های نمادین مارینا بی سندز و باغ‌های کنار خلیج می‌شوند. با وجود توسعه شهری گسترده، سنگاپور تلاش می‌کند تا طبیعت را با محیط شهری خود ادغام کند. نام سنگاپور از کلمه سانسکریت "سینگاپورا" به معنای "شهر شیر" گرفته شده است، اگرچه هیچ شیری به صورت بومی در این منطقه زندگی نمی‌کند. این کشور به دلیل شهرنشینی فزاینده، حدود ۹۰ درصد از جنگل‌های تاریخی خود را از دست داده است، اما با استفاده از فضای سبز عمودی در ساختمان‌ها، به دنبال بازآفرینی ارتباط با طبیعت است. سنگاپور دارای آب‌وهوای جنگل‌های بارانی استوایی با رطوبت بالا است. از نظر اقتصادی، سنگاپور به دلیل سیاست‌های تجارت آزاد، نرخ مالیات پایین و تأکید بر کارآفرینی، یکی از رقابتی‌ترین اقتصادهای جهان را داراست. در این کشور، کارگران زیر ۵۵ سال موظفند ۲۰ درصد از دستمزد خود را به صندوق مرکزی تأمین اجتماعی (CPF) کمک کنند که یک سیستم تأمین اجتماعی جامع را تشکیل می‌دهد. از نظر جمعیت و فرهنگ، سنگاپور جمعیتی کمتر از شش میلیون نفر دارد و یکی از پایین‌ترین نرخ‌های باروری در جهان را داراست. بزرگترین گروه قومی در این کشور چینی‌ها هستند و پس از آن مالایی‌ها و هندی‌ها قرار دارند. سنگاپور دارای چهار زبان رسمی است: ماندارین، مالایی، تامیلی و انگلیسی. "سینگلیش" نیز یک زبان محلی است که ترکیبی از انگلیسی با عناصر چینی و مالایی محسوب می‌شود. این کشور به دلیل قوانین سختگیرانه و مجازات‌های شدید، از نرخ جرم و جنایت بسیار پایینی برخوردار است و به عنوان "شهر جریمه" نیز شناخته می‌شود؛ زیرا برای تخلفات خاصی مانند خوردن یا آشامیدن در MRT یا جویدن آدامس نیز جریمه در نظر گرفته شده است. در عرصه روابط بین‌الملل، سنگاپور با ۱۸۹ کشور روابط دیپلماتیک دارد و عضو کشورهای مشترک‌المنافع است. بریتانیا، ایالات متحده، چین، هنگ‌کنگ و هند از جمله شرکای نزدیک سنگاپور هستند. مالزی و اندونزی نیز به دلیل نزدیکی جغرافیایی و روابط اقتصادی قوی، از نزدیکترین متحدان سنگاپور محسوب می‌شوند. نرخ باروری در سنگاپور در سطح جهانی بسیار پایین است و به طور متوسط ۱.۱۵ فرزند به ازای هر زن گزارش شده است؛ این مسئله همراه با افزایش امید به زندگی منجر به پیری سریع جمعیت شده است. طبق پیش‌بینی سازمان ملل، تعداد افراد بالای ۶۵ سال بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۵۰ حدود ۲۱ درصد افزایش خواهد یافت . ترکیب نژادی جمعیت این کشور به‌صورت تقریباً ۷۴/۳٪ چینی، ۱۳/۵٪ مالایی، ۹٪ هندی و ۳/۲٪ از سایر گروه‌ها است. در بین اروپایی‌ها نخست بریتانیایی‌ها به سنگاپور رسیدند اما مدت‌ها مورد ادعای پرتغال بود. آن زمان سنگاپور برخلاف سلطان‌نشینان ملاکا (در مالزی) عمدتاً وضع خوبی برای تجارت نداشت و بیشتر محل لنگر کشی کشتی‌های بریتانیایی و زندگی برخی افراد بومی از نژادهای محلی بوده است. بریتانیا بر سنگاپور همراه سلطان نشینان ملاکا و ایالات مالایایی حکومت می‌کرد بنابر این با استقلال مالزی این کشور هم استقلال یافت و جزوی از فدراسیون و کشور مالزی بود که چند سال بعد تبدیل به منطقه‌ای تجاری و مستقل شد. پیش از حضور کشورهای اروپایی در منطقه، منطقه‌ای که امروزه به عنوان سنگاپور شناخته می‌شود فقط منطقه ماهیگیری مالایی در ریزشگاه رودخانه سنگاپور بود. سنگاپور از سال ۱۸۲۴ تا ۱۹۶۳ میلادی، به غیر از سه سال در زمان جنگ جهانی دوم یکی از مستعمرات بریتانیا بوده است. در سال ۱۹۴۲ سنگاپور که هنوز مستعمره بریتانیا بود، توسط ژاپن اشغال شد و نیروهای بریتانیایی مجبور به ترک آن شدند. وینستون چرچیل این رخداد را «بدترین فاجعه و بزرگ‌ترین تسلیم در تاریخ بریتانیا» نامیده است. سنگاپور پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ میلادی دوباره توسط نیروهای بریتانیایی اشغال شد. هجده سال بعد در سال ۱۹۶۳ سنگاپور به عنوان عضوی از فدراسیون مالزی استقلال خود را از بریتانیا به دست آورد. این کشور در نهایت دو سال بعد در سال ۱۹۶۵ از مالزی جدا شد و به این ترتیب جمهوری سنگاپور شکل گرفت.