پاپوا گینه نو

پاپوآ گینه نو (به انگلیسی: Independent State of Papua New Guinea)، با نام دولت مستقل پاپوآ گینه نو، کشوری کشوری مشترک‌المنافع‌ در اقیانوسیه است که شامل نیمه شرقی جزیره گینه نو و جزایر دور از ساحل در ملانزی، منطقه‌ای در جنوب غربی اقیانوس آرام است.این کشور از غرب با اندونزی مرز زمینی دارد و از جنوب با استرالیا و از شرق با جزایر سلیمان همسایه است. پایتخت آن، در ساحل جنوبی است و پورت مورسبی نام دارد . این کشور با مساحت 462,840 کیلومتر مربع سومین کشور جزیره‌ای بزرگ جهان است. منطقهٔ پاپوآ گینهٔ نو از سال ۱۹۰۶ تحت سلطهٔ استرالیا اداره می‌شد. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ به اشغال ژاپن درآمد اما پس از جنگ دوباره به استرالیا پیوست. این کشور در دهه ۱۸۸۰ به وسیله آلمان و بریتانیا اداره می‌شد که بخش گینه نو در شمال به وسیله آلمان و بخش پاپوآ در جنوب به وسیله بریتانیا اداره می‌شد. بخش پاپوآ در سال ۱۹۰۲ به استرالیا واگذار شد. تمام پاپوآ گینه نو امروزی پس از جنگ جهانی اول تحت کنترل استرالیا قرار گرفت و قلمرو قانونی گینه نو به عنوان مستعمره سابق آلمان به عنوان قیمومت جامعه ملل تأسیس شد. این کشور محل نبردهای شدید در طول لشکرکشی گینه نو در جنگ جهانی دوم بود. پاپوآ گینه نو در سال ۱۹۷۵ به یک قلمرو مستقل مشترک المنافع تبدیل شد و الیزابت دوم ملکه آن بود. از زمان مرگ الیزابت دوم در سال ۲۰۲۲، چارلز سوم پادشاه بوده است. بسیاری از جزایر این کشور ارتباطی با دیگر جزیره‌ها ندارند و اقتصاد آن‌ها تنها مبتنی بر مواد غذایی است که از کشاورزی و شکار به دست می‌آورند. این کشور در زمره «چندفرهنگی‌ترین» کشورهای جهان قرار دارد و مردم آن از قبایل بسیار زیاد و متفاوتی تشکیل شده‌اند که قوم پاپوآ بزرگ‌ترین آن‌ها است. این کشور و برپایهٔ آخرین داده‌ها در این کشور ۸۵۲ زبان گوناگون وجود داشت که ۱۲ تا از این زبان‌ها منقرض شده‌اند،اکنون ۸۴۰ زبان شناخته‌شده در پاپوآ گینه نو (از جمله انگلیسی) وجود دارد که آن را به متنوع‌ترین کشور از نظر زبانی در جهان تبدیل می‌کند. همچنین یکی از روستایی‌ترین کشورها است که تنها ۱۳.۲۵٪ از جمعیت آن در سال ۲۰۱۹ در مراکز شهری زندگی می‌کردند. بیشتر مردم آن در جوامع سنتی زندگی می‌کنند. اگرچه تخمین‌های دولتی جمعیت این کشور را ۱۱.۸ میلیون نفر گزارش کرده است، اما در دسامبر ۲۰۲۲ گزارش شد که جمعیت آن در واقع نزدیک به ۱۷ میلیون نفر است. پاپوآ گینه نو پرجمعیت‌ترین کشور جزیره‌ای اقیانوس آرام است.خاک پاپوآ گینهٔ نو از نیمهٔ خاوری جزیره گینه نو و شمار زیادی از جزایر دور از ساحل تشکیل شده است.باور بر این است که این کشور خانه بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری ناشناخته است.پاپوآ گینهٔ نو کشوری فقیر و عمدتاً روستایی است بسیاری از نقاط آن را هنوز جنگل‌های دست‌نخورده و زیستگاه قبایل ابتدایی دور از تماس با تمدن امروزی تشکیل می‌دهد.۹۶ درصد از مردم پاپوآ گینهٔ نو مسیحی هستند. در این کشور چهار هزار مسلمان نیز سکونت دارند. پاپوآ گینه نو توسط صندوق بین‌المللی پول به عنوان یک اقتصاد در حال توسعه طبقه‌بندی می‌شود؛ نزدیک به ۴۰٪ از جمعیت، کشاورزان معیشتی هستند که نسبتاً مستقل از اقتصاد نقدی زندگی می‌کنند. گروه‌های اجتماعی سنتی آنها به صراحت توسط قانون اساسی پاپوآ گینه نو به رسمیت شناخته شده است، که بیانگر آرزوی «باقی ماندن روستاها و جوامع سنتی به عنوان واحدهای پایدار جامعه پاپوآ گینه نو» است و از اهمیت مداوم آنها برای زندگی اجتماعی محلی و ملی محافظت می‌کند. پاپوآ گینه نو از سال ۱۹۷۶ به عنوان یک کشور ناظر در انجمن ملل جنوب شرقی آسیا (ASEAN) بوده و درخواست خود را برای عضویت کامل ارائه کرده است. این کشور عضو کامل کشورهای مشترک‌المنافع، جامعه اقیانوس آرام، مجمع جزایر اقیانوس آرام و سازمان ملل متحد است. زبان‌های رسمی آن توک پیسین، هیری موتو و انگلیسی است. واحد پول این کشور کینای پاپوآ گینه نو و شیوهٔ حکومتی آن دموکراسی پارلمانی و پادشاهی مشروطه است. پاپوآ گینهٔ نو پس از آن‌که از سال ۱۸۸۴ از سوی سه قدرت خارجی اداره می‌شد در سال ۱۹۷۳ از استرالیا مستقل شد. جزیره مأنوس پاپوآ گینه نو یکی از جزایری است که دولت استرالیا آن‌ها را برای نگه‌داری پناهجویانی که سعی داشته‌اند خود را با قایق به استرالیا برسانند، در آنجا نگه دارند. جلال عبده، حقوقدان و دیپلمات ایرانی از جانب سازمان ملل متحد مدتی حکمران گینه نو غربی بود.